Het is zover. Het onvermijdelijke is gebeurd. Ik wilde niet, maar ik stemde toe. Het is echt eerlijk en heus wel waar. Ik moet eraan geloven. Het gaat gebeuren. We gaan op vakantie.

 

Heel leuk, dat wel. Maar dit keer niet in een all in resort, niet in een hotel, niet in een bungalow, nee zelfs niet in een stacaravan. We gaan met de sleurhut. We hebben een caravan gekocht. Ai...

Wie van mijn leeftijd is er niet mee opgegroeid. Bram van der Vlugt die sinds jaar en dag, bijna sinds mijn hele heugenis, Sinterklaas zo geloofwaardig neerzette dat ik er haast altijd in ben blijven geloven. De man, zijn verschijning en vooral die stem. Die stem doet het.  

Lange tijd heb ik moeite gehad om de stem ook bij andere rollen te laten inpassen. Een advocaat in Keyzer en de Boer, een toneelspeler, Bram bleef voor mij toch altijd een beetje Sinterklaas zonder mijter en zonder baard.  

 

Stefan van de Walle zal Sinterklaas zoals mijn generatie hem kent nooit kunnen evenaren, maar ik hoop dat mijn kleine meiden Stefan later net zo zullen adoreren als wij Bram. Kop op Stefan, nieuwe generatie, nieuwe kansen!

 

Dag Bram. Dag Sinterklaasje, dahaag, daahaaag.

Wish my husband was that honest! Vandaag las ik in Mama Zwanger een artikel van een papa die ongegeneerd de bevallingen van zijn vrouw uit de doeken deed. Ik heb me werkelijk rot gelachen.  

Papa is inmiddels 3 keer vader en weet dus van wanten. De eerste 2 keer heeft hij een verloskundige in een gammel brikkie die zijn vrouw als een ware drillcoach door de bevallingen heen loodst. Het hoofd van zijn kindje beschrijft hij als een krent met haar.  

En ongegeneerd vertelt hij dat zijn vrouw slijm, bloed en fecalien is verloren. Wat een verademing om te horen dat deze papa ruiterlijk toegeeft dat zijn vrouw heeft GEPOEPT tijdens de bevalling. Hulde, hulde!

 

Na mijn eerste bevalling vertelde mijn ook net-bevallen vriendin in geuren en kleuren hoeveel vruchtwater ze verloor (het was een hele plons, volgens haar man) en dat ze zo stonk omdat ze zo liep te poepen. Ik viel bijna van mijn stoel. Niet alleen omdat ik zelf niet zo van de details ben, (hoewel, zolang ze niet al te genant zijn wil ik nog wel eens doordraven, maar ik heb een grens) maar vooral omdat ze het zonder enige schroom aan elke willekeurige luisteraar kwijt moest.   Iedereen die ook maar enigszins vanuit plichtsbesef aan haar vroeg hoe het was gegaan moest aanhoren dat ze zo had lopen poepen. Het schrikbeeld vormde zich al snel toen ik weer zwanger werd. Zou ik ook moeten gaan poepen? Ieuw... Mijn leraar Nederlands heeft ooit eens uit de doeken gedaan dat een bevalling VRESELIJK is. ,,(...) met veel bloed en poep enzo." Destijds dacht ik dat het een geintje was, maar nee dus.

Ik heb, zoals het goed informatiegeile zwangere betaamt, alle fora bezocht die google mij bood na de zoekterm: poepen bevalling.  

Hilarische verhalen heb ik gelezen, maar ook veel verhalen van vrouwen die net als ik bang waren voor dit fenomeen. Ik werd niet gerustgesteld door de troostende forumvriendinnen die schreven dat "verloskundigen alles wel gezien hebben"   en "ze halen het heel onopzichtig weg hoor". Nou eh, dank u voor deze info, maar ik wil het echt niet. Ik schaam me niet voor mijn verloskundige huisarts, maar sommige dingen gaan me echt te ver, hoe natuurlijk het ook is.

 

De nacht van de bevalling brak aan en het ging allemaal razendsnel. Een Sturzgeburt noemen ze dit fenomeen. Het kind valt uit het geboortekanaal, las ik op internet. Dat behelst inderdaad de hele situatie. Ik kan het niet beter uitleggen.

Maar tijdens deze "val" heb je ergens nog wel een keer een perswee. En als je dienstdoende verloskundige je niet gelooft ga je raar doen, want zo'n perswee dat is nogal wat.

Ineens voelde ik me heel klein worden. Baby drukte met haar hoofd vrolijk mijn fecalien richting de uitgang en ik voelde het naar buiten komen. O mijn God, dit is wel het laatste wat ik wil. Ook al heeft die verloskundige man, die daar op de tafel zit toe te kijken terwijl hij me rustig probeert te manen, alles al gezien, ik wil niet poepen. Ik wil ook geen ontplofte egel, geen krent met haar, en ik wil ook niet poepen. Ik kan het niet tegenhouden. Ik hobbel naar het toilet en daar valt alle druk weg. Ik beval nog geen minuut later en lig daar, met de fecalien (klinkt toch iets minder eng) nog aan mijn lijf bij te komen van de schrik. Juffie was er in 1 pers dus het ging nogal snel.

Ik schaam me kapot, maar dit gevoel maakt al snel plaats voor mijn moedergevoel. Heel even ebt het weg.

 

Toch laat het me niet los. Waar is die poep gebleven? Ik heb nog een hele tijd daar gelegen, terwijl mijn moeder en schoonmoeder samen met de kraamverzorgster heen en weer liepen. Ik had wel een doek over m'n lijf, maar toch. Waar is die poep gebleven? Ik heb geen tijd gehad om mezelf schoon te maken. En ik herinner me wel dat ik manlief tegen de kraamverzorgster hoorde zeggen dat, terwijl ik onder de douche stond, ze even moest kijken of ik goed schoon was. Huh? Ook herinner ik me dat de huisarts zei: Tja, bij bevallingen komt er nou eenmaal wat ontlasting mee... Tja... HUH???En ik herinner me ook nog dat ik huilend tegen m'n moeder zei (dat was zo'n 10 minuten na de bevalling) dat ik moest poepen. En dat zij toen zei dat het niet gaf. HUUUUUH???

 

Enige dagen na de bevalling valt het op zijn plaats en wil ik het weten. Waar is die poep nou toch gebleven? Eigenlijk wil ik het ook niet weten, want stel nou dat ik daar een uur (ruim!) heb gelegen met poep tussen de billen? En dat terwijl de moeders al heen en weer liepen? oh, nee, wat genant. Ik wil het niet weten, ik wil niet dat het zo is. Ik wil het eigenlijk toch WEL weten, dus na lang aarzelen vraag ik bijna een week na de bevalling waar de poep is gebleven. Manlief spreekt het verlossende woord: In de kliko.

IN DE KLIKO?! Ja, hij heeft de handdoeken waar ik op lag gewassen en die ene handdoek, die ik dus kwijt was, in de kliko gemikt.  

Ik vraag 'm of dat dan wel in de groene kliko was, want die was het eerst aan de beurt. En of dat hij de placenta dan ook wel in de goede kliko heeft gedumpt, want voor je't weet loopt de kat van de buren met je placenta te slepen. Gelukkig heeft ie 'm in de al wegzijnde kliko gedropt. Das fijn.  

Nu weet ik het antwoord. Ik heb daar gelegen, met poep aan m'n kont. Ik baal ervan. Ik vind het genant, ook al vindt de rest het doodnormaal. Ik probeer me nog te verontschuldigen dat baby dat met haar hoofd deed, dat ik er niks aan kon doen. Manlief sust het liefkozend weg.

 

Toen de poepentijdensjebevallingvriendin ook weer was bevallen vertelde ze me gelijk dat ze dit keer NIET had gepoept, maar wel heeeeel hard had gegild en gekrijst. Tja, dat doen ze he, die bevallende vrouwen. Gillen, slaan, krijsen, poepen...

 

Ik weet niet wat nou erger is. Poep aan je kont of een man die je kind een krent met haar vindt. Ik kies toch maar voor de krent.

Nu ik nog steeds in staat van bevallingsverlof verkeer vraag ik me regelmatig af wat ik zou doen als ik thuisblijfmoeder was geworden.  

Zou dat dan echt áltijd zo leuk zijn als het nu is? Of wordt het een stuk minder als de wolken zich letterlijk boven ons huis samenpakken en onze nu nog zo fleurige tuin in één grote regenbui doen wegspoelen?

 

Voorzien van een peuter met energie voor tien, een huilbaby en een hond kan ik het op deze zonnige dagen erg goed uithouden. We zijn veel in en om het huis, omdat het voor Huilbaby goed is om niet teveel prikkels te krijgen. Huilbaby is inmiddels 2 maanden oud en huilt al 4 weken tussen de 8 en 13 uur per dag.

 

De wanhoop was ik nog lang niet nabij, maar doordat mijn omgeving er ineens heel veel lading aan ging geven (Goh, je zult wel kapot zijn. Wil je haar dan niet wat aandoen af en toe? Je hart zal wel breken met al dat gehuil. Je zult je als moeder wel afgewezen voelen e.d.) ben ik toch maar contact met het consultatiebureau op gaan nemen.

Dat Huilbaby koemelkallergie heeft, althans dat ze daarvan wordt verdacht, is al enige weken bekend. Twee weken, om precies te zijn. Haar onschuldig-lijkende uitslag veranderde plots in heftige eczeem en dus ging ik de volgende dag naar de huisarts. Met lood in m'n schoenen. Ik verwachte namelijk iets als; hou maar vettig.

 

Eenmaal bij de huisarts kreeg ik een totaal andere reactie. Huilbaby huilde toen nog 6-8 uur op een dag en in combinatie met het eczeem keek de huisarts mij eens ernstig aan, terwijl ik me nog verontschuldigde dat ik het echt al een paar weken aan het aankijken was. Hij verzuchtte dat ik toch echt moet gaan leren om eerder aan de bel te trekken en dat deze kleine dame inderdaad eczeem heeft. Dat zoveel huilen niet normaal is. Niet gezond. Ook niet voor mij en dat het wel eens koemelkallergie kon zijn.

In de aanval ging ik, want 's nachts huilt ze niet! De huisarts was stellig en stuurde me op pad voor hypoallergene voeding. Daar ging ik, bezweet en wel, want de drogist kon elk moment sluiten.  

Vele telefoontjes later (denk aan consultatiebureau, verzekering, apotheek, man, oma) lag ik op bed en vroeg me af waarom de huisarts vond dat het niet gezond was voor mij dat Huilbaby zoveel huilt.   De huisarts was de eerste die er lading aan gaf. Gezien het feit dat ik na mijn vorige bevalling negen maanden met een extreem laag ijzergehalte (en dus verminderde hormoonwerking met als uitwerking grote neerslachtigheid en depressie) rondliep wil ik nu graag een blije mama zijn. Een blije mama met blije kindjes. Energie om alles te en geen mama die 's ochtends al denkt: Hoe kom de dag door?!

Ik probeer de huisarts dus te vermijden en dit keer wel mijn eigen boontjes te doppen. Een huilbaby was iets ver van mijn bed. Ik prentte mezelf in dat het met deze voeding snel goed zou komen en dat er niemand zielig is hier in huis. Immers ben ik allang blij dat ze overdags huilt en niet 's nachts!

 

Nu de voeding aan lijkt te slaan - het eczeem is bijna weg - blijft ze huilen. Heel de dag. Vorige week van 9.30 tot 22.30 uur. Nog steeds niet radeloos of depressief, misschien alleen wat moe besloot ik toch maar eens iemand aan zijn jas te trekken. Zou ze pijn hebben? Zou ze me haten? Is ze bang? Wat is er in Godsnaam?  

 

We zijn gaan inbakeren. Dit deden we eerst met een badcape op onrustige momenten, maar nu moeten we het serieus aan gaan pakken. De wijkverpleegkundige zei:   Een baby die zoveel huilt is wel ernstig. Dit was de 2e die er zoveel lading aan gaf dat ik er van schrok.

Maar goed, we bakeren. Een Pacco Piccolo heeft ze nu. De eerste 2 dagen gingen voorbeeldig, maar gister hadden we een reuze dipdag. Gelukkig weet ik van een lotgenoot dat dit normaal is. En een telefoontje van het consultatiebureau stelde me ook gerust. Op de 3e dag zijn ze zo uitgerust dat ze gaan protesteren tegen de doek, hou vol, het komt goed.   Wel voegde ze er subtiel achteraan dat er natuurlijk altijd nog iets anders aan de hand kon zijn en dat ik, als ik het niet vertrouw, toch naar de huisarts moet.

Nuchtere oma hoorde mijn relaas aan en gaf me gelijk toen ik hardop bedacht dat áls er iets is, ze 's nachts ook moet huilen. Of in de auto. Of in de wandelwagen. Of bij mij op schoot. Maar niets van dat alles. Ze huilt alleen omdat ze huilen wil.   Althans dat denk ik. Vandaag is ze weer voorbeeldig.

 

Ik wil en zal haar geen etiket huilbaby opplakken. Dat is ze niet. Huilbaby is net zoiets als ADHD-kind. Je komt er nooit meer vanaf. Baby is gewoon mijn allerliefste jongste dochter die tussen de huilbuien door ook heel goed kan lachen en lief kan spelen. Ze heeft alleen wat meer aandacht nodig en soms ook juist wat minder aandacht.  

 

Terug naar het begin. Thuisblijfmama. Met de Mama (magazine voor all faboulous mama's) in de tuin, glaasje drinken erbij, broekspijpen opgerold, de oudste bij oma en de jongste die slaapt (!!) kan ik het erg goed hebben. De was wappert, vanavond komt de thuiskapper en we eten spaghetti. Veel beter kan het toch niet worden lijkt me. Maar thuisblijven, ook op dagen dat het strotregent, alle spelletjes niet meer leuk zijn, er in plaats van was alleen maar strijk zichtbaar is, m'n stofdoek zich graag in laat ruilen voor de stofzuiger en de dweil, manlief overwerkt tot diep in de nacht en ik met een knetterharde koppijn naar Oprah kijk uit verveling? Nee. Bedankt.

Maxosaurus. Ik zag het ooit op een shirtje in een advertentie van Simply Colors staan. Maxosaurus. Het ventje dat het shirtje aanhad zag er blij uit. Het was een knalblauw shirtje met een dino erop. Maxosaurus was het onderschrift. Leuk, dacht ik nog bij mezelf. Het ventje zal wel Max heten. Vol enthousiasme en zwangerschapshormonen begon ik een shirtje te ontwerpen voor mijn aanstaande dochter. Sophierosaurus. Een knalroze shirtje met een witte dino en grote witte letters. Sophierosaurus.   Lettertype hiphopdemi, want dat had Simply Colors ook bij Max gedaan. Eenmaal klaar met ontwerpen vroeg ik me af waar ik mee bezig was. Alsof mijn dochter het leuk zou vinden om op 1 maandige leeftijd al vergeleken te worden met een dino. Misschien was mijn dochter meer een dolfijntje? Of een fee? Lastig zat. En HipHop Demi, was dat nou wel echt zo'n leuk lettertype? En, waarom moet iedereen weten dat mijn kind Sophie heet? Ze komt in de eerste maanden niet buiten de wandelwagen, dus kwijtraken zal ik haar niet. Ze hoeft dus ook aan niemand te vertellen dat ze is vergeten hoe ze heet.

 

Nu, ruim 2,5 jaar later besef ik dat die naamgekte steeds gekker en gekker wordt. Ik heb vrienden, volwassen mensen van rond de 30, die hun kind dus echt een shirtje aantrekken met de naam erop. Zelfs als het kind allang zelf kan vertellen hoe hij heet. Of een mutsje. Met de naam van de pasgeborene. Altijd wel met het excuus: dat kregen we cadeau bij de blije doos.   Jaja. Het zal wel. Nu heeft mijn 2e dochter zo'n lange naam dat er geen mutsenfabriek is die die naam er fatsoenlijk opgeplakt krijgt. Dat scheelt. Maar waarom is het nou toch zo leuk om zo'n klein kind zo'n grote muts met nog grotere letters op te doen? Is dat handig, zodat iedereen bij een (ongewenste) blik in de kinderwagen gelijk kan zien hoe je nieuwe aanwinst heet? Of ben je dan gewoon te lui om zelf te vertellen welke naam je aan dit kleine wonder hebt gegeven? Ik ben juist heel trots als ik de namen van mijn dochters vertel. Ze zijn met zorg uitgekozen en ik spreek ze zo vaak mogelijk liefdevol uit.  

 

Max, met zijn Maxosaurus-shirt heet in het echte leven vast geen Max. Dat is vast bedacht door de meneer en mevrouw van Simply Colors. Gewoon omdat Maxosaurus nog wel met grote letters op 1 regel past en Pieter-Janosaurus niet, net als Christiaanosaurus. En omdat Leviosaurus meer op Lightsaus lijkt dan op een stoere kleuter met een dino op zijn shirt. Wat een wassen neus...

Ik kijk nog eens naar mijn beeldscherm en klik zuchtend op het rode kruisje. Weg met Max. Weg met de dino. Weg met Sophierosaurus.  

 

 

Totaal pedagogisch onverantwoord, ik weet het. Maar soms is het gewoon even niet anders. En nu kan het nog.

Chocola. De verleiding die ik al mijn hele leven heb kunnen weerstaan is sinds het einde van m'n laatste zwangerschap mijn grootste valkuil. Het liefst die in de paarse wikkel. Je kent ze wel, zo'n groot tablet met van die hele hazelnoten erin. Niet te versmaden!

Ik eet het alleen uit zicht van de oudste, die ook dol is op chocola. Maar aangezien ze niet dik, maar enigszins stevig is moeten we opletten wat ze allemaal in haar schuifje steekt. Ze eet net zo makkelijk een appel als een reep chocola gelukkig, dus zo erg is het allemaal nog niet. En dik is ze ook absoluut niet, maar ze zal haar energiebalans op peil moeten houden, net als ik en de rest van de familie. Balen! Dat wel, maar ja, soms is het je gewoon gegeven.

Dit buitengewoon gezonde en pientere kind houdt dus wel van een lekker hapje. En ik, ik eet stiekem.

Dit deed ik ook al tijdens de zwangerschap. Elke dag, ja elke dag liet ik mijn oudste eerst met mama een boterhammetje eten. Zodra ze dan op bedje lag dook ik de kast in op zoek naar soep, kaas, eieren, ik maakt vanalles! Honger als een olifant. I could eat a horse!

 

Bad habbit, en tis nog steeds niet helemaal over helaas. Dus de chocola komt pas uit de kelderkast als ze slaapt... Ik hoor dan vaak de woorden van Daphne ubermama Deckers in mijn hoofd galmen: Tja, ik weet ook niet goed hoe het allemaal moet.

Als je met "niet goed weten wat je doet"  zoveel geld kunt verdienen dan denk ik dat ik ook maar stop met nadenken...

Vol verbazing zat ik vanochtend om 7.38 uur in de auto. Zowaar was het me gelukt.  

In de vorige situatie - 1 kind en een baan 18 km verderop - zat ik elke ochtend om 7.38 uur ook in de auto. Oke, een stukje dichterbij de kinderopvang, dat wel.

In de vorige situatie stond ik om 6.25 uur op. Alles op de automatische piloot, zoals dat gaat met een kind. Ik had geen klok nodig. Zolang er niets geks gebeurde - uit je kleren scheuren, overgeven, volle luier, veter gebroken, sleutels kwijt, brood vergeten - zat ik elke ochtend om 7.28 uur in de auto onderweg naar de kinderopvang. Elke dag ging het zelfde. Het zelfde ritueel, dezelfde hobbels, alles op de automatische piloot.

 

In de nieuwe situatie - 2 kinderen, zwangerschapsverlof en dus gewoon weer naar huis - vroeg ik me af hoe lang ik er over zou doen. Vorige week had ik al één keer geoefend. Manlief had nog vakantie en ik zou één dag try-outen. Het verbaasde me hoe snel alles ging. De nieuwe situatie had weinig effect op onze oudste dochter. Ik had zelf al 2 boterhammen naar binnen gepropt alvorens ik de dametjes uit bed ging halen. De oudste ging na het aankleden keurig naar beneden om aan haar boterhammetje te gaan peuzelen, terwijl ik de jongste aangekleed probeerde te krijgen. Manlief keek van een afstandje toe en liep vrolijk in de weg, zoals mannen dat nou eenmaal doen als ze niet hoeven te werken.

 

Nog geen uur na het opstaan was ik klaar en schopte ik manlief met de oudste de deur uit richting kinderopvang. Versteld stond ik!

 

Vandaag was het dus voor "het echie". Om half 7 ging de wekker en ik kon mezelf er niet toe zetten om uit bed te gaan. Watje dat ik ben... Ik doe sinds deze week de nachtflessen en ik kan je vertellen dat het me zwaarder valt dan gedacht. Natuurlijk vind ik dat ik, drie weken na de bevalling, de wereld makkelijk weer aankan. De waarheid is harder, maar niet minder mooi. Enfin, om 6.40 stond ik naast m'n bed. Bij het afdalen van de trap begon de jongste te pruttelen en de oudste te roepen dat de jongste wakker was.

Heel fijn. Ik moest even bedenken hoe ik mijn routine in moest gaan delen. Aankleden, brood smeren, dametjes aankleden, eten, flessen, kammen, poetsen, schoentjes aan en gaan met die banaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Wonderbaarlijk genoeg zat ik dus om 7.38 uur in de auto. Nog geen uur later. Alles was goed gegaan. Geen gebroken veters, geen poepluiers, geen verzuurde melk-aanvallen... alles liep op rolletje.

 

Zie je nou wel, dat ik de wereld makkelijk aankan!

 

 

 

Miesmuizen en miesmuizers en de door epenthesis hiervan afgeleide nevenvormen miezemuizen en miezemuizers zijn door Annie M.G. Schmidt bedachte neologismen. Ze worden o.a. gebruikt in de op het korte verhaal "De miesmuizers" gebaseerde musical Fluitje van een cent. Miezemuizers of miesmuizers zijn mensen die "nooit tevreden zijn en voortdurend mopperen op een kleinzielige manier".

 

Miesmuizen is dus eigenlijk net zoiets al zeiken, zeuren, mierenneuken, muggenziften en slaat op mensen met verdord gras in de voortuin.

 

Nu wil ik niet meteen zeggen dat ik een miesmuizer ben, zeker niet, maar ik kán er wel wat van. Sinds 2009 zijn wij de trotse ouders van een dochtertje, die nu dus net 2 jaar is. Zij kan er ook wat van, al prijs ik me nog gelukkig met de mate van hysterie die ze soms toont. Het kan echt veel gekker.Ik benijd de moeders in mijn omgeving echt niet!

Sinds enkele weken hebben we er nog een dochtertje bij. We hebben nu dus 2 wonders in ons leven. Heel veel rijker kun je niet worden.

 

Financieel zijn we middenmoters - elke maand net iets meer kosten dan inkomsten en dus vullen we met bijvoorbeeld het vakantiegeld de ontstane gaten weer op. Dit is zeker niet altijd zo geweest, maar ik ga nu minder werken en dat ook nog eens bij een nieuwe werkgever; het was dus kiezen of delen.

Miesmuizen:

Over hoe heerlijk "gewoon" kan zijn. Over een kruisje bij elk huisje. Over verdord gras in de voortuin. Over goede buren en verre vrienden. Over verborgen verledens en verborgen gebreken. Over mij, als zelfbestempelde moderne vrouw met een geëmancipeerde man, een een baan, een huishouden, twee jonge kinderen, een hond en een verstoord sociaal leven.

 

Herkenbaar? Schrijf mee!